به سوى احد و صفين حركت نمودند . ليكن مشيت الهى و حوادث و متغيرات سرنوشت اين حركت را چنين رقم زد كه به نتيجهء از پيش تعيين شده دست نيابد . چنان كه جنگ صفين نيز به نتيجه‌اى كه امام على ( ع ) مىخواستند نرسيد و بلكه برعكس نتيجهء آن به ضرر امام ( ع ) شد چنان كه سبب به وجود آمدن غائله خوارج و نهروان و در نهايت شهادت خود امام ( ع ) گشت . اين نظريه نيز كه از جانب برخى نويسندگان شيعه مطرح شده است نظريهء درستى نيست و محتاج به پالايش است . البته واضح و بديهى است كه مراد صاحبان اين تفسير اين نيست كه امام حسين ( ع ) به هدف حاكم شدن و امارت بر مردم قيام نموده است . زيرا اين امر خلاف منطق آن حضرت و نيز ناسازگار با مقام و عصمت ايشان است . بلكه هدف ايشان به دست گرفتن حكومت به عنوان طريقى مشروع براى اجراى احكام خداوند متعال در زمين بوده است . چرا كه رسالت و احكام و سازمان‌هاى مرتبط به آن در زمان معصوم به جز از خلال حاكميت و خلافت و حكومت وى ، برپا نمىگردد . . . پس هدف سياسى امام ( ع ) كه همانا به دست گرفتن حكومت بوده است با انگيزهء اداء تكليف شرعى كه بر دوش آن حضرت به عنوان امام معصوم وجود داشته ، بوده است . چنان كه نبى اكرم ( ص ) هنگامى كه حكومت را در مدينه و بعداً در مكه به دست